چون بركه ساكنیم و به دریا نمیرسیمدرگیر لحظهایم و به فردا نمیرسیمماندیم پای عادت دیروزمان ولیشد عمرمان تباه، به معنا نمیرسیمدر زندگی چُنان پیِ نانیم بیامانیک لحظه هم به لذت دنیا نمیرسیمبا وعدههای پوچ شنیدن تمام عمرجایی به جز جهنم عقبا نمیرسیمچون باغ بیثمر که فقط قد کشیده استخالی ز سرو سبز، به بالا نمیرسیمدر نوبهار خوب شود وضع باغمانبا حال بد به قلهی رویا نمیرسیمحسن عباسی

با من سخن از قصهی دلگیر روا نیستغیر از غزل و شعر دلانگیز سزا نیستاز عرش بیا سمت زمین قدِ دلم باشهمراهشدن، شانه به شانه که خطا نیستاین دست خودم نیست به فکر تو نباشم یک لحظه مرا طاقت دوری شما نیستچون رود خروشانم و دریام تو هستیبیجذر و مدت در دل من موج صفا نیستمحراب دلت مرکز آرامش جان استهر لحظه نباشی به لبم شوق دعا نیستآن شور جوانی به دلم مانده، در این شهرمانند من آشفتهدل و سر به هوا نیستتقدیس شده شأن و شکوهت به جهانمکفر است بگویم که به غیر تو خدا نیست؟!امید رسیدن شده انگیزه عمرمدلسردشدن حاصل پیمان و وفا نیستحسن عباسی